نسبت بمردم عذرپذير است و از آنها به نيكى ياد مىكند و حسن ظن دارد ، و در نهان خود را [ و خود را بعيب ] معهم مىكند . از روى فهم و دانش براى خدا دوست شود ، و با دور انديشى و تصميم براى خدا از مردم كناره گيرد ، شادمانى نابخردش نسازد و خوشحالى بسيار عقلش را نبرد . ياد آور دانا باشد و معلم نادان ، كسى از او انتظار شر ندارد و از بلايش نترسد ( زيرا شر و بلا به كسى نرساند ) كار و كوشش هر كسى را از خود خالص‌تر داند ، و نفس هر كس را از نفس خود صالحتر شناسد ، عيب خود را ميداند و گرفتار غم خويش است ، جز بپروردگارش به چيزى اعتماد نكند ، غريب و يكتا و بيعلاقه [ و اندوهگين ] است ، براى خدا دوستى كند و در راه خدا جهاد نمايد تا از خشنودى او پيروى كرده باشد ، خودش بخاطر خويش انتقام نگيرد ( بلكه انتقام را به خدا واگذارد ) و در مورد خشم پروردگارش دوستى نكند ، با فقرا بنشيند و با راستان راست باشد و اهل حق را يارى كند ، ياور خويشاوند است و پدر يتيم و شوهر بيوه زنان ، و مهربان بمستمندان ، در گرفتاريها آرزوى او كشند و در سختيها به او اميدوارند ، با نشاطست و خوشرو ، نه عيبجو و ترش‌رو ، محكم است و فروخورنده خشم ، خندان لب است و دقيق نظر و بسيار پرهيز ، [ نادانى نكند و در برابر نادانى ديگران بردبارى ورزد ] بخل نكند و در برابر بخل ديگر صبر كند ، تعقل كند تا شرم ورزد ، و قناعت كند تا بىنياز گردد . شرمش بر شهوتش برترى دارد ، و دوستيش بر حسدش و گذشتش بر كينه‌اش ، جز سخن درست نگويد و جز لباس اقتصاد نپوشد ، با تواضع راه رود ، و در اطاعت پروردگارش خاضع باشد ، در همه